طَبْلِه‌یِ عِطْرِ گُل و زُلْفِ عَبیراَفْشانَش فِیْضِ یک شِمِّه ز بویِ خوشِ عَطّارِ من است باغْبان، همچو نسیمم ز دَرِ خویش مَران! کآبِ گُلزارِ تو از اَشْکِ چو گُلنارِ من است حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh51 2 سررشتهٔ جان به جام بگذار کاین رشته از او نظام دارد ما و مِی و زاهدان و تقوا تا یار، سرِ کدام دارد حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh118 2 مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خواب که در پی است ز هر سویت آه بیداری نثار خاک رهت نقد جان من هر چند که نیست نقد روان را بر تو مقداری حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh443 2 غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده‌ها دادست حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh37 2 کامم از تلخیِ غم چون زهر گشت بانگِ نوشِ شادخواران یاد باد گر چه یاران فارِغَند از یادِ من از من ایشان را هزاران یاد باد حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh103 2 در بحرْ فِتاده‌ام چو ماهی تا یار مرا به شَست گیرد در پاشْ فِتاده‌ام به زاری آیا بُوَد آن که دست گیرد؟ حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh148 2 سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟ همدمِ گل نمی‌شود، یادِ سَمَن نمی‌کند دی گِلِه‌ای ز طُرِّه‌اش، کردم و از سرِ فُسوس گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند» حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh192 2 گرچه از کویِ وفا گشت به صد مرحله دور دور باد آفتِ دورِ فلک از جان و تَنَش گر به سرمنزل سلمی رَسی ای بادِ صبا چشم دارم که سلامی برسانی ز مَنَش حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh281 2 از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن از دوستان جانی، مشکل توان بریدن خواهم شدن به بستان، چون غنچه با دلِ تنگ وآنجا به نیک‌نامی، پیراهنی دریدن حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh392 2 آمرزش نقد است کسی را که در این جا یاری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کرد چون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی حافظ https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh436 2